Dzisiejszy las jakże lubiany i często przez nas odwiedzany,zagospodarowany ręką człowieka,podzielony na oddziały,monogatunkowy i jednowiekowy,zatracony w produkcji drewna,tak bardzo inny od swojej poprzedniczki puszczy i na koniec "śmiertelny",ginący pod piłami drwali .Następnie odnawiany składem gatunkowym dobranym przez człowieka na nowo się rodzi..... i tak średnio co sto lat -ginie i się odradza.
Pierwotna puszcza była nieśmiertelna-trwała.Z czasem puszczańskie olbrzymy kładły się z łoskotem dając miejsce i światło nowym pokoleniom wielowiekowych drzew.Ta mała rana na ciele pierwotnych lasów była niczym innym jak odmłodzeniem swego wiecznego żywota,rządzonego swoimi twardymi prawami-słaby ginie,silny zostaje-do czasu gdy przyszedł człowiek........
Ile trzeba lat ? 100,200 by ten wynaturzony las stał się puszczą,aby jej prawa doszły do głosu,ma nadzieję, i gdzieś w niedostępnych terenach na małych skrawkach leśnej ściółki,przy starym wykrocie,puszcza cichutko i nieśmiało pielęgnuje swoje tradycje,czeka na swój czas,który najprawdopodobniej nigdy nie nadejdzie....
Jest jak zjawa :niezauważalna,rozmyta,która z nastaniem dnia rozpływa się w porannej mgle....przypomina o sobie:rykiem jelenia,zapachem leśnej ściółki,śpiewem ptaków,pohukiwaniem sowy,tropem żubra.
Spróbuję znależć takie skrawki puszczy w Lasach Pszczyńskich i Wam je pokazać,bo wiem że pod pniem ściętego drzewa,pod korzonkami starannie wyselekcjonowanych na szkółce sadzonek,między koleinami wyżłobionymi przez koła ciągników zrywkowych-bije tętno pierwotnej puszczy,dodaje także zdjęcia z dzisiejszych lasów pszczyńskich-nie mniej pięknych...